رهگذر

دیگرتنهانمی مانم

*رهگذر*

به کلماتی که لب به ستایش تو میگشایند

غبطه میخورم

و همه ی آنهای که از توصیف تو عاجزند

از عشق تو لبریزم

آنطور که جا برای قطره ای هم حتی در من لیوان نیست

هرزال‌ِ پر از شعر و ترانه

بانوی سفید پوش غزل

بی تو تمام قافیه هایم را گم میکنم

و خواهم شد شاعر قافیه های گم شده

هرزال = یک اسم کردی دخترانه وبه معنای کلبه ای زیبا در وسط جنگل است

*دوستان امروز روز تولدمه بی پرده بگید نمیخوام به حرفهای الکی دلخوش باشم*

یادت همیشه در جغرافیای ذهنم

به گوشه گوشه نصف النهارهایش درسفراست

و فقط هاشوری از تو میبینم

مرده است هوای شرجی خانه

وتونفس داغت را از خانه سالهاست گرفته ای

گیس گلابتون رویاهایم

                            میدانی امروز چه روزیست؟

شمع هایی  روشن پیش چشمانم

نفسی  سرد

و صدای دست هیچ کس ها در نبود همه کس  

که سکوت را با لبخندش بشکند

انگار شاید

دیدنت را به 20شهریورسال بعد به تعویق بیاندازم.

*رهگذر*

چه جمله مضحکی

پایان هر قصه که می گفت :

قصه ی ما به سر رسید و

کلاغ به خانه اش نرسید

وشنید قارقارکلاغی که بردرخت ته باغ،خانه داشت کودک

نفهمید مادربزگ چه گفت .

صدای نواختن باران را گوش کرده ای ؟

چقدر زیباست روی صندلی پارک

کبریت خیس وسیگاربرلب،مَرد

آقا ببخشید آتش دارید؟

بیچاره وقتی بلند شد

بازهم پس گردنی از روزگار خوردوشکست سیگار

برای چندمین بار اثاث بیرون ریخته را دید

و کلاغی دیگر که خانه داشت

مادربزرگ رمال بودی؟

سالها می گذرد تازه میفهمم مادربزرگ چه میگفت

کلاغ رهگذر بود که هنوز خانه ندارد

*رهگذر*

حالم از شعر عاشقانه به هم میخورد

چقدر بنویسم از گل شقایق و زندگی

می خواهم از کاکتوسم بنو.یسم

به جای

       " تا شقایق هست .... "

بنویسم کاکتوسم مرد ، زندگی تورا به جهنم

کاکتوسم چه تنها بود

لعنت به هر چه دوستت دارم

لعنت به هر چه دلتنگی

لعنت .... لعنت

به کاکتوسم حسادت می کردی

دیروز قبل مردنش تورا می خواست

لعنت به فاصه

وسط را ه مرد – بهترین لباسش را برای دیدنت پوشیده بود

می گفت :

           آبهای تلخ میخواهم

یادت هست پایش سم میریختی ؟

قدم میزد در این شهر قریب

" چقدر دانا بودی و هرگز حالش را نپرسیدی "

حالم از شعر عاشقانه به هم میخورد

می خواهم از کاکتوسم بنویسم

* رهگذر*

 بوی  تورا میدهد هنوز

شال گردن قدیمی روی چوب لباسی

 دوفنجان چای باعطرحل 

روی میز بالکن را می بینی؟

حرف هایم جا نمیشوند 
در حجم صندلی ایی 
که دلش تنگ تر از دل من است برای تو

 به گمانم روزه سکوت گرفته

ساعت سرگیجه گرفته ـــــ کم طاقت تر از من خودکار

می دانی ، نه فقط من

بلکه تمام خانه برایت دلتنگند

تمام روز چشم به تنها خیابانی که به این خانه راه دارد دوخته اند

شال گردن میگرید ـــــ ساعت دلپیچه گرفته

صندلی هم نمیخواهد روزه اش را بشکند ، چایش سرد شده

اما چای تو هنوز داغ است

من هم به جهنم

لعنت به قانون ما آدمها

که شکستن دل پیگرد قانونی ندارد

* رهگذر*

تقدیم به تو، آره خودتو مهمون گلم خوش اومدی

راستی آپهای تازه پایینه در ضمن نظر یادتون نره

صبحها بوی عجیبی از کامپیوترم می آید

*رهگذر*

نمی دانم کدامین حرف

                                        کدامین واژه

                                                             کدامین جمله می تواند تورا تفسیر کند

...................................................

...................................................

...................................................

...................................................

خودت هرچه دلت می خواهد بنویس

من فقط مینویسم

                               سخت دلتنگت هستم

 برایم فلسفه نبافید ، هیچ حالیم نمی شود

حرف های پر مخاطبم را زیر ته سیگار له کردم .

وقتی از دلتنگی نبودنت

بغض های گلویم می زایند

و تو حتی من را به یاد نمی آوری

باز هم سر تا سر خیال من پر میشود از نقش تو

پنبه در گوشم است ای مردم

هیچ حالیم نمی شود

بر زبانم میبارد مهر سکوت

و خاموش میماند

خودکارم

                   دستم

                                ذهنم

چشمهایم فقط به دنبال تو میگردند

نفسی عمیق باز خیره به یک گوشه می مانم

سخت می شوم و سرد

وقت باران ، بارانی می پوشم و چتر در دست

آفتاب هم که تابید

به اتاق پشتی می روم و در را میبندم

ابرهای چشمهایم را به آسمان کویر میبخشم

* رهگذر *

بغض  هایم را برای خودم نگه می دارم

سبک نشوم بهتر است

از من فاصله بگیر

خسته ام از امیدهای کوتاه

نمی شود تو را دوست داشت

ساکت می مانم، لبهایم نسوخته

بر روی تاول های نگاهم پماد میزنم

که با هر ندایی سوی در میرفت

از من فاصله بگیربیزارم از انتظار

پروانه ای از پیله در نیامده بایدبه جنگ دیو برود

لبخند بزند به اتاق عمل

بجای شیر مادر ،شیمی درمانی شود

از بس سوزن و آمپول در بالهایش فرو کردند

دیگر پرواز را از یاد برده

به جرم کدامین گناه طعم لبخند را از او گرفتی؟

لی لی بازی،چرخ و فلک،اسباب بازی پیشکش

یا آن یکی در پیاده رو مشق بنویسد. چرا؟

حالم از زندگی به هم می خورد

چرا کودی مریم و محمد می شود

ولی کودکی دیگر قابیل

یعنی لیاقت سگ اصحاب کهف را هم ندارند؟

حالم از خلقت بهم می خورد

* رهگذر*

ما پروانه های را پیدا کردیم که پرواز را از یاد بردندبیایید پرواز را دوباره به آنها هدیه کنیم

که مردم فکر می کنند لالم

مثل یک روح شده ام ٬سرگردان

با تنهاییم به خیابان میروم

سیگاری دود میکنم

تا شاید خودم را سطل سطل از چاه دنیا بالا بکشم

دلم می خواهد زانوهایم را تنگ در آغوش بگیرم

و در کنج ترین گوشه شهر به آرزوهایی که با تو داشت فکر کند

دلم دیشب آنقدر گریه کرد که دلم به حالش سوخت

می خواستم خرخره احساسم را بجوم

دلداریش دادم .گفتم :بی خیال شو رفته

گفت :برو گم شو

بیچاره نمی دانست:

عادت قبله هاست ٬دور آتشی که او میسوزد می رقصند

* رهگذر *

می گفتم دلم هرزه است

از اول نبودی و الان هم نیستی

خیلی هم که مگیرد بی صدا اشک میریزد

هر چند تنها ماندن سایه اش بعد از عمری عاشقی سرطان است

و خدا هرگز برایش کاری نکرد

بعضی ها سیگار میکشند و بعضی دیگر درد

هرچند او با درد سیگار میکشد

اما باز هم دوستت دارد

بی خیال

خدایا او هرگز نبود ، دلم کفن پوش است

* رهگذر*

باز میگذرم از کوچه

همه تن چشم نمیشوم، میدانم نیستی

خبر داده اند با دیگری ما شده ای

همه تن خیس اشک شود از دیدن کوچه 

صورتم خونین تر از شلاق باد هم شود

باز میگذرم

در ماتم نبود تو، ته کوچه می نشینم

از خندهای بلند کوچه،از به رخ کشیدن های سکوتش

گر هزاران بار سر به زیر اندازم

باز می گذرم از کوچه

همدم شبهای گریان ،ای عزیزتر از جان

نمی دانم که میدانی یا نه

گل یادت در من میدرخشد

من همان عاشق دیوانه هستم که بودم

* رهگذر *

روی نیمکت پارک مینشینم و به مردم خیره میشوم گریان

چرا کسی مرا درک نکرد

تیتر اول روزنامه روی نیمکت را میخوانم

* جوانی دیشب از تنهای خفه شد *

کسی صدایم زد . برگشتم

خدا بود گفت : آوردمت اینجا تا بیشتر درکت کنم

از دیشب تا حالا کجا بودی؟

* رهگذر*

رهگذر

مثل کلاغی شدم

که حتی حق نشستن بر روی شاخه را ندارد

آسمان پنهانم کن از چشم شهر

این مردم سنگدل

خانه ام را ویران کردند در روزهای سرد

زبان همه مثل مار است

پنهانم کن از چشم مردم

هیچ کجا جای ندارم

اینان که پروانه را قاپ می کنند ، من که کلاغم

پنهانم کن میخواهم پر بگیرم

رهگذر

سرم درد میکند از صدای گوش خراش سکوت

و صدای تخت نرد پشتم

که بی تامل به دنبال جفت شش میگردد و نمی آید

کنج خانه نشسته ام و دلتنگ

برای باران و رعد و برق گلویم

تن کویری ام قرن هاست آبی ندیده ، آبی نچشیده

اما باز برای تو می تپد اگرچه کویر است غیر از گلویم

رهگذر

در گوشه های اتاقم

هست تار موی تنهایی

که هر شب شانه می کنم ،می بافم

قصه می خوانم برایش تا بخوابد

می خوابد و به چشم من خواب نمی آید

و تنهاتر صبح می کنم شبم را

در هر گوشه و راهروی یادم هستی

ریشه در هر خیالم

بی خداحفظی رفتی و دلم ماند در حسرت گرمای دیدار اول

ای دل دست بردار او رفت

رهگذر

بس کن

من را برای چه آفریدی خدا؟

برای زلزله های سرم یا خالی نماندن جهنمت؟

تنفسم مگر مال خودم نیست ؟

دیگر نمی خواهم باشد

استفراغ کن بالا بیاور

زندگی ، نفسم را پس بده

رهگذر

شاپرک گفت :

چقدر سرخ و زیبای !

غنچه سر به زیر انداخت و خندید

و شاپرک رفت

گل یا یک حرف عاشق شد

فردا شاپرک آمدو گفت :

سرخی تو از چیست چرا بالهای من زرداست؟

گل رگهایش را به پروانه داد

پروانه سرخ رنگ ،مست شد

آن اطراف چرخ میزد و می گشت

آمد و از کنار غنچه رد شد

غنچه گفت:

عاشقت شدم کجا می روی؟

پروانه گفت :

رهگذر

دستهایم را به امید دست هایت از جیب درآوردم

اما سوخت

آرزوهایم با طلوع آفتاب آب شد

دوباره در جیب گذاشتم تاشاید تکه برفی هنوز در جیبم باشد

اما آفتاب سنگدلیت چنان داغ است

که از تنم آرزو میچکد

رهگذر

مچاله شدن های کاغذ

مپندارید از نوشته های غلط من است

از مرگ لبخندم است ، ثانیه ای بعد از تولد

روزگار به من خیانت کردی

داشتنش شده بغض کودکی روی ویلچر

وقت تماشای فوتبال

و چقدر ناعادلانس

من برای دیدینش چشم ببندم و او برای ندیدنم

حالا من به یادها رفته ام ، مارگزیده ام

من را از تنهای نترسان

رهگذر

ای دل من آخر دنیاست

وقت خود را بالا آوردن از حلق دنیاست

ای دل من ساده شدی گریه کردی

نمازت را شکستی

با وضو در خانه لیلایت نشستی

هنوز بر روی صورتت مانده

جای سیلی جوابش

هرچه عشق کاشتی ،صبرنوشیدی

طلوعی ندیدی

نگاهی که تورا عاشق کرد

نگاه سلاخ بود

سرابی بیش نبود.

تنهاترماندی و شکستی

آخر دنیاست پیاده شو

رهگذر

دل به مهری بستم  که هرگز کنارم نبود

هرکجا رفتم و گشتم

از بوی شقایق تا زهره و ناهیدفقط نقش او بود

سازم از صدای او کوک بود

شعرهایم از حرف های او ثور بود

ای مهری که نبودی خیالت بود

با تو ماندم هنوز و میمانم

اگر برسد به ناکجا

قافیه و ردیفم شد درست

 وقتی نشستی آخر شعرهایم

همه بوی بهشت دارند نوشته هایم

منو مسجد و کنشت؟

قاب عکس تو دیوار بهشت من

بهشت من همینجاست

رهگذر

از طلوع خورشید تا غروبش میرقصم

برای داشتنت ای سیب سرخ

عاقلانه و دیوانه وار میرقصم

بر روی تیغ 

به یاد حرف های برنده ات

می گویندمی آیی سوار بر ابر

هر شب بر بام خیال می رقصم

رهگذر

یلدا

شب یلدا آمد و

بازار هندوانه داغ شد

خوردن آجیل و فندق به راه شد

در هر مغازه

پر از فندق ، هندوانه

ولی دستم خالی

فندق خرم یا هندوانه

با کمی گدای هردوانه

ولی دل را چطور سامان دهم

شبی دراز است و بی پایان .

خوشا ای هندوانه تو از دلم بهتری

برسفره شاه و گدا ارجح تری

دلم را کسی مونس و یار نیست

بر سفره خودم حتی مهمان نیست

ای خدا نسخه ای ده ، کاری کن

سلامم بر دلی اثر کند

و صبح بی دلواپسی گویم

سلام

رهگذر

در انتظار آمدنت بهار تمام شد

برفی بر سرم نشته 

که با آفتاب هیچ تابستانی آب نمی شود

کاش حالا هم می آمدی

هرچند چیزی جز یک تن شکسته ندارم

اما هنوز دوستت که دارم.

رهگذر

جات هنوز خاليه

می نویسم .....

چون می دانم هیچ گاه نوشته هایم را نمی خوانی!

حرف نمی زنم ...

 چون می دانم هیچ گاه حرف هایم را نمی فهمی!

نگاهت  نمی کنم ......

چون تو اصلاً نگاهم را نمی بینی!

صدایت نمی زنم .....

زیرا اشک های من برای تو بی فایده است!

فقط می خندم ......

چون تو در هر صورت می گویی من دیوانه ام

به جرم كدامين نگاه

روزهاست كه وجودم

در عطش بوسه اي ازلبان تو

در آش سيگارها مي سوزد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

به اميد روزي كه شايد گذرت افتاد و خواندی